جریان شناسی سلفی گری از آغاز تا دوران معاصر

جریان شناسی سلفی گری از آغاز تا دوران معاصر

سومین مدرسه تابستانی کلام امامیه

نشست اول: جریان شناسی سلفی گری از آغاز تا دوران معاصر

دکتر محمد مسجدجامعی

بخش اول

 دریافت صوت
حجم: 28.4 مگابایت

بخش دوم

دریافت صوت
حجم: 25.4 مگابایت


خلاصه‌ای از مباحث ارائه شده:

  • سلفی گری یک مشترک لفظی میان چند گروه است: یک گروه کسانی که به دلائل متعددی احساس کردند دوباره باید به سنت و سیره اسلام سنتی مراجعت کنند و دوم گروهی که ادامه جریان اهل حدیث هستند و امروز به عنوان وهابیت شناخته می شوند.
  • ما سه نوع وهابیت داریم: 1) #وهابیت محمد بن عبدالوهاب که غیر خود را مشرک می داند و گرایش به جهاد دارد. 2) وهابیت عبدالعزیز که با توجه به نیازهای حکمرانی تطور کرده است و غیر را بدعت گذار می داند و تکفیر می کند، ولی با آنها جهاد نمی کند و تعامل دارد. 3) وهابیتی که در دهه 80 میلادی شروع شده است.
  •  یکی از مهم ترین عوامل در پیشرفت ایدئولوژی وهابیت در منطقه نجد، مطابقت این ایدئولوژی با روحیه مردم نجد بود.
  • پس از شروع حکومت سعودی، عبدالعزیز کسانی را که به ایدئولوژی وهابیت سنتی اعتقاد داشتند سرکوب کرد و نظام ایدئولوژیک جدیدی برای حکمرانی تاسیس کرد.
  • پس از ورود تکنولوژی و مدرنیته به شبه جزیره، فرهنگ بدوی اعراب دچار یک شوک عظیم شد و جریان های سنتی وهابی شروع به انتقاد کردند. نتیجه این اعتقادات قیام جهیمان (1979) بود.
  • پس از این نظام وهابیت متوجه شد که باید توجه بیشتری به مظاهر و ظواهر دینی داشته باشد.
  • عربستان از فرصت جنگ شوروی و افغانستان استفاده کرد و عده ای از نیروهای تند روی خود را به آنجا سرازیر کرد تا در داخل کشور فرصتی برای معارضه نداشته باشند.
  • در افغانستان دو گروه سلفی با هم سنتز کردند: طرفداران وهابیت سنتی عربستانی (مانند طرفداران جهیمان) و طرفداران مصری سید قطب. نتیجه این سنتز، بعدها تولد جریان القاعده بود، اشغال کویت ضربه نهایی برای تولد این جریان بود.
  • بنا بر نگاه سید قطب، ما جامعه اسلامی و جامعه جاهلی داریم. جامعه اسلامی در جایی است که در آن همه قوانین اسلام به کلیت آن رعایت شود و جز این جامعه جاهلی است. مومنین وظیفه دارند با جامعه جاهلی مقابله کنند.


سومین دوره‌ی مدرسه‌ی تابستانی کلام امامیه در اصفهان برگزار شد

انجمن کلام اسلامی حوزه در راستای فرمایشات مقام معظم رهبری در مورد اهتمام به علم کلام در حوزه‌های علمیه و عمومی کردن پژوهش‌های دانش کلام و پیرو رهنمودهای زعیم حوزه علمیه‌ی اصفهان، حضرت آیت الله العظمی مظاهری (حفظه الله)، در رابطه با گسترش فعالیت‌های علمی و مطالعاتی دانش مقدس کلام اسلامی و رونق‌بخشی به این علم در حوزه‌ی علمیه، اقدام به برگزاری سومین مدرسه‌ی تابستانی کلام امامیه با موضوع سلفیه و سلفی‌گری ایرانی نمود.

سومین مدرسه‌ی تابستانی کلام امامیه در روزهای 18 تا 20 مرداد 96 از ساعت 8 تا 19:30 در سالن کنفرانس کتاب‌خانه‌ی مرکزی شهرداری اصفهان برگزار گردید. در این دوره‌ی آموزشی-کارگاهی، 95 نفر از اساتید، دانش آموختگان و علاقمندان مباحث کلامیِ هفت استان کشور از جمله اصفهان، تهران، قم، خراسان رضوی و فارس، شرکت کردند.

شرکت کنندگان در این مدرسه با آخرین دستاوردهای پژوهشی در حوزه‌ی سلفیه و سلفی‌گری ایرانی و با موضوعات «جریان‌شناسی سلفی‌گری از آغاز تا دوران معاصر»، «مبانی نظری سلفیه از ابن تیمیه تا سلفیان معاصر»، «جریان‌شناسی سلفی‌گری ایرانی»، «مبانی نظری سلفی گری ایرانی؛ عقل‌گرایی تجربی- قرآن‌بسندگی»،« شاخصه‌های فکری سلفی‌گری ایرانی»، «آثار و نتایج عملی اندیشه‌ی سلفی‌گری ایرانی»، «آسیب‌شناسی رویکردهای حدیث‌پژوهی جریان سلفی‌گری ایرانی با تأکید بر مؤلفه‌ی غلو»، «بازخوانی احادیث کونوا النمرقه الوسطی در پرتو متون اصیل دینی» و «امام شناسی؛ از تشیع اعتدالی تا گرایش‌های غالی» طی ده نشست و دو میزگرد علمی آشنا شدند.

در این دوره اساتید برجسته‌ی کلام امامیه از جمله حجج اسلام دکتر محمدتقی سبحانی، دکتر محمد مسجدجامعی، دکتر سید مهدی علیزاده موسوی، دکتر محمدصفر جبرئیلی، دکتر سید حسن هاشمی، میثم مقدادی (پژوهشگر مطالعات در حوزه سلفی گری ایرانی)، استاد سیدعلیرضا حسینی (مدرس حوزه و دانشگاه و حدیث پژوه)، استاد جویا جهان‌بخش (پژوهشگر کلام، حدیث و تاریخ) و دکتر محمدحسین منتظری (مدرس حوزه و دانشگاه، پژوهشگر حوزه‌ی کلام امامیه و تاریخ اندیشه) به ارائه مباحث خود پرداختند.

لازم به ذکر است به تمامی شرکت کنندگان در دوره، گواهی پایان‌دوره از طرف انجمن کلام حوزه‌ی علمیه اعطا می‌شود. هم‌چنین فایل‌های صوتی دوره روی پایگاه مطالعات کلام امامیه به نشانی ekalam.ir برای استفاده علاقه‌مندان قرار خواهد گرفت.






















برنامه و موضوع نشست­‌های سومین مدرسه کلام امامیه

سومین مدرسه کلام امامیه

اصفهان - مرداد 1396

موضوع:سلفیه و سلفی گری ایرانی


چهارشنبه

18 مرداد 96

موضوع

ارائه­کننده پیشنهادی

 الی 10

جریان شناسی سلفی گری از آغاز تا دوران معاصر

حجت الاسلام دکتر محمد مسجدجامعی

10:30 الی 12:30

جریان شناسی سلفی گری از آغاز تا دوران معاصر

حجت الاسلام دکتر محمد مسجدجامعی

15 الی 17

مبانی نظری سلفیه از ابن تیمیه تا سلفیان معاصر

حجت الاسلام دکتر سید مهدی علیزاده موسوی

17:30 الی 19:30

میزگرد علمی تأثیرات سلفیه بر اندیشه معاصر مسلمانان

دکتر محمد مسجدجامعی-  دکتر سید مهدی علیزاده موسوی

پنجشنبه 19مرداد 96

 

8  الی 10

جریان شناسی سلفی گری ایرانی

حجت الاسلام دکتر صفرعلی جبرئیلی

10:30 الی 12:30

مبانی نظری سلفی گری ایرانی؛ عقل گرایی تجربی- قرآن بسندگی

دکتر محمدحسین منتظری

15 الی 17

شاخصه­های فکری سلفی گری ایرانی

حجت الاسلام میثم مقدادی

17:30 الی 19:30

آثار و نتایج عملی اندیشه سلفی گری ایرانی

حجت الاسلام دکتر سیدحسن هاشمی

جمعه

20 مرداد 96

 

8  الی 10

آسیب شناسی رویکردهای حدیث پژوهی جریان سلفی گری ایرانی با تأکید بر مؤلفه غلو

استاد سیدعلیرضا حسینی

10:30 الی 12:30

بازخوانی احادیث «کونوا النمرقه الوسطی» در پرتو متون اصیل دینی

حجت الاسلام دکتر محمدتقی سبحانی

15 الی 17

امام شناسی، از تشیع اعتدالی تا گرایشهای غالی

استاد جویا جهانبخش

17:30 الی 19:30

میزگرد علمی آسیب شناسی غلوپژوهی جریان سلفی گری ایرانی

اساتید محترم

اختتامیه و جمعبندی مباحث

حجت الاسلام دکتررضا برنجکار

 




شیخ هادی نجم‌آبادی و فکر اصلاح دینی

عصر مشروطه را آوردگاه فکری دو سنت «ایرانی-اسلامی» و «غربی» می‌توان دانست. برخورد، تقابل، تصادم و کشمکش این دو سنت از یک سو و گفت‌و‌گو و تأثیر متقابل آن‌ها بر هم از سوی دیگر، سبب شکل‌گیری سنت‌هایی تازه در ایران معاصر گردید. در این بین اما حاملان سنت اسلامی، برخوردی یکسان با سنت غربی از خود به نمایش نگذاردند. در این دوران عده‌ای از روحانیون شیعه با دعوی اصلاح و خرافه‌زدایی از سنت دینی با روی گشاده‌تری به استقبال فرهنگ تجدد رفتند و با نیک پنداشتن مفاهیم نونمون آن فرهنگ، قرائتی نو از اسلام و مکتب تشیع ارائه کردند.

شیخ هادی نجم‌‌آبادی (1250- 1320 ق) - معلم شیخ حسن سنگلجی (پدر شریعت سنگلجی) و سید اسدالله خرقانی- را باید یکی از تأثیرگذاران تاریخ معاصر ایران و از آغازگران نواندیشی دینی دانست. این اثرگذاری را می‌توان در روایت‌های تاریخی کسانی که او را از نزدیک می‌شناختند جست‌وجو کرد. میرزا محمدخان قزوینی که محضر شیخ را درک کرده بود، می‌نویسد: «او مجتهد، اما در باطن آزادمنش و روشن‌فکر بود... او مردم را به شک می‌انداخت و عقاید موهوم را نابود می‌کرد و آلتی برای بیداری گروه بزرگی از اجتماع بود». مهدی ملک‌زاده که پدرش، ملکالمتکلمین و از همراهان شیخ بود نیز اکثر روشن‌فکران دوره‌ی ناصری را تربیتیافتگان دبستان این روحانی بزرگ دانسته است. سید حسن تقی‌زاده، مشروطه‌خواه مشهور، نیز معتقد است که شیخ مانند سید جمالالدین بسیار آزادیطلب بود و تأثیر بزرگی در ایران داشت. شیخ هادی نجم‌آبادی از جمله افرادی بود که با «جامع آدمیت» میرزا ملکم خان نیز پیوند داشت و در برخی منابع تاریخی، از شیخ هادی نجم‌آبادی به‌همراه کسانی چون سیدمحمد طباطبایی، مسعود میرزا ظل‌السلطان (فرزند ارشد ناصرالدین شاه و حاکم مقتدر و خون‌خوار اصفهان)، شیخ ابراهیم زنجانی، محمدعلی فروغی، علی قلی‌خانی سردار اسعد و... به‌عنوان افراد قدیمی و پیش‌کسوتان فرقه‌ی فراماسونری در ایران یاد شده که البته در آن زمان با سازمان‌های فراماسونی جهانی در ارتباط نبودند.

تنها اثر بهجای مانده از شیخ هادی نجمآبادی «تحریر العقلاء» نام دارد که می‌توان دیدگاه‌های او را در این کتاب یافت. نکته‌ی مهم این است که کتاب مورد نظر، از دست نوشته‌های شیخ -که در مجالس خود به شاگردانش انتقال می‌داده- فراهم آمده است. او این گفتارها را «قول و بیان عقلاء» می‌نامید.

مهم‌ترین مؤلفه‌های اندیشه‌ای وی عبارتند از:

  • رجوع مستقیم به آیات قرآن برای فهم مراد آیات بدون واسطه‌ی نصوص دسته‌دوم و دسته‌سوم؛

او مانند بسیاری از داعیان فکر اصلاح دینی معتقد است که از اسلام جز اسم و از قرآن جز خواندن، چیزی باقی نمانده است. از دید نجم‌آبادی احیای اسلام اصیل و دست‌یابی به حقیقت اسلام نه از راه اسلام تاریخی بلکه با رجوع مجدد به منابع و نصوص دسته‌اول قابل تحقق خواهد بود. به دنبال این هدف قرآن اهمیت مطلق خود را باز می‌یابد و به‌عنوان تنها نص دینی در کانون اندیشه‌های دینی و سیاسی قرار می‌گیرد.


  • خردگرایی مستقل از نصوص دینی؛

وی معتقد بود عقل مهم‌ترین پیامبری است که بشر را به راه راست راهبری می‌کند و چنین می‌نویسد: «همیشه از جاده عقل به در نروید و کلمات بزرگان و کتب سماویه را تطبیق به عقل و شرع سابق نمایید... اگر عقل احتمال صحت در آن داد دلیل آن را بجوید دلیل قطعی دارد یا دلیلش ظنی و وهمی است یا هیچ دلیل ندارد. باید طالب دلیل باشد و وحشت نداشته باشد از آن که دلیل او را راهنمایی نماید به خلاف طریقه‌ای که اکنون در آن سیر می‌کند.»

  • نقد نصوص دسته‌دوم و سوم؛

بر پایه‌ی عقل‌گرایی و استناد به قرآن کریم به‌عنوان نص اول، نصوص دوم یعنی اخبار و روایات و نصوص سوم یعنی کلمات بزرگان دین و کتب و آثار علما و فقها مورد نقد نجم‌آبادی قرار می‌گیرد. وی نه‌تنها حجیت خبر واحد را زیر سؤال می‌برد، حتی اتکا به خبر متواتر را نیز مفید نمی‌داند و آن‌ها را با محک عقل ارزیابی می‌کند. مخالفت شیخ هادی با بسیاری از نصوص دسته‌دوم و سوم به مخالفت با فقه می‌انجامید. نهایتاً نجم‌آبادی و مکتب وی را باید جریانی دانست که با اسلامی که بخشی از منابع آن روایات است، مخالف‌اند و چون فقه نیز بر روایات متکی است با آن هم به‌گونه‌ای از در مخالفت درمی‌آیند. پیروان این جریان به روایات اهمیتی نمی‌دهند و تکیه‌محوری آنان در اصلاح‌طلبی بر خردگرایی و رجوع مستقیم به قرآن است.

  • پیرایش دین از خرافات و تعصبات؛

نجم‌آبادی با توجه به خردگرایی و قرآن محوری به این نتیجه دست می‌یابد که آن‌چه اکنون از دین در اختیار ماست، اسلام خالص نیست؛ بلکه اسلامی است که گرد خرافات، تعصبات و تحریفات بر آن نشسته است. بسیاری از مصداق‌های انحطاطی مورد توجه شیخ را می‌توان در واژه‌ی «غلوّ» خلاصه کرد. وی از جمله طرق شرک را غلو می‌داند و از نظر او یکی از مهم‌ترین اعتقادهای باطلی که شیعیان را از اصل اسلام دور کرده است، بزرگداشت بیش از اندازه‌ی اولیای خداست.

  • سلف گرایی؛

ارزیابی وضع جوامع اسلامی و مقایسه‌ی آن با دوران گذشته نجم‌آبادی را به این نتیجه می‌رساند که اسلام امروزین از اسلام اولیه بسیار دور شده است. بدین سان در اندیشه او به‌گونه‌ای سلفی‌گری و آرزوی بازگشت به گذشته برمی‌خوریم. البته سلف‌گرایی همواره با خردمحوری همراه است. شیخ هادی که در این اندیشه سخت تحت تأثیر آرای سیدجمال الدین بود، ظاهراً بازگشت عظمت مسلمین را در بازگشت به سیره‌ی سلف صالح می‌دانست و می‌گفت: «انصافاً اگر ما اهل اسلام، مثل زمان اول اسلام رفتار نماییم و تأسّی به حضرت خاتم، چون اتباعش نموده عبادت و عدالت و سیاست و اخلاق پسندیده را چنان که از ایشان مأثور است به‌کار بریم، از اهل ملل به‌سوی ما راغب خواهند شد.»

  • رویکرد انتقادی شدید به مذهب تشیع؛

در نگرش شیخ هادی، انحطاط اسلام با ظهور فرقه‌های گوناگون حاصل شد که از جمله رئوس آن‌ها، فرقه‌ی شیعه و در آن میان گروه امامیه اثنی‌عشریه است. وی معتقد است شیعیان چنین می‌اندیشند که چون ولایتشان صحیح است و تعزیه‌داری می‌کنند، هر عمل ناشایستی که انجام دهند، در روز قیامت حل و فصل خواهد شد و بر همین اساس اموال خود را بهجای استفاده در کارهای مفید، برای این مقصود (گریستن و گریاندن) صرف می‌کنند. به اعتقاد وی شیعیان چنان می‌اندیشند که قرآن تحریفشده و ناقص است و قرآن اصلی و کامل -به ترتیبی که نازل شده- در نزد امام غائب است. از نظر نجمآبادی شیعیان، قرآن هدایتگر را از مبین بودن و مبیّن بودن انداخته و دل خوش‌اند که بعد از اعتقاد به کفایت ولایت امامان برای نجات، تنها تعزیه‌داری و گریستن و گریانیدن بر حضرت امام حسین و اصحابش، از اعمال عبادی مورد رجحان است. شیخ هادی برخی اعتقادات شیعه را با عقاید یهود و نصارا مقایسه نموده و می‌نویسد: «چنان‌که می‌گفتند: چون ما از بنی اسرائیل هستیم و خدا ما را برگزیده است، یا به حضرت عیسی گرویده، یا شیعه‌ی علی بن ابی طالب هستیم، یا گریه بر امام حسین نموده‌ایم، در قیامت معذب نیستیم. یا آخرالامر به شفاعت شافعین نجات خواهیم یافت.» او در بخشی دیگر از کتاب خود معتقدان به شفاعت را «غافلان از حقیقت توحید» می‌خواند و دستور می‌دهد که ایمان به خداوند باید «بلا شفیع» باشد. در فرازی دیگر نیز چنین مینگارد که برخی کسانی که به معصیت میل دارند، باوری را برمیگزینند که عفو و خلاص از عقاب آخرت در آن باشد؛ پاک شدن گناهان به سبب بکا بر حسین و اعتقاد به «حب علیٍ لایضرّه سیّئة» نمونه‌هایی از این باورهاست.

  • انتقاد به فقهای سنتی؛

وی معتقد بود شخص بی‌دین تا به لباس اهل زهد و تقوی درنیاید، نمی‌تواند مردم را اغوا کند و از حق برگرداند. او درباره پیامد انتقادات خود هم می‌نویسد: «اگر این گفت‌وگو را در نزد بعضی عوام از اهل تدلیس و تلبیس بنمایی فریاد می‌کند که کافر شدی. هرکس به کفش عالم بی‌احترامی کند بی‌احترامی به خدا و پیغمبر کرده».


منابع برای مطالعه بیشتر

  1. براون، ادوارد، انقلاب ایران، ترجمه احمد پژوه، تهران، کانون معرفت، 1338.
  2. جعفریان، رسول، جریانها و سازمانهای مذهبی سیاسی ایران از روی کار آمدن محمدرضا شاه تا پیروزی انقلاب، تهران، خانة کتاب، 1387.
  3. حائری، عبدالهادی ، تشیع و مشروطیت و نقش ایرانیان مقیم عراق، انتشارات امیرکبیر، 1381.
  4. ملک زاده، مهدی ، تاریخ انقلاب مشروطیت ایران، کتاب اول، انتشارات علمی، تهران، 1363.
  5. نجم آبادی، هادی، تحریر العقلاء، به اهتمام مرتضی نجم آبادی، سازمان انتشارات وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، تهران، 1378.

سلفی‌گری ایرانی چیست؟

سلفی‌گری ایرانی نام جریانی است که از اواخر دوران مشروطه - به ادعای خود - با هدف ضدیت با خرافات ایجاد شد که طبعاً با تعریف خرافه از نگاه افراد مختلف، متفاوت بود. از این جریان با عناوینی چون جریان‌های تجدید نظر طلب در عقاید شیعه یا گرایش‌های شبه وهابیت در شیعه نیز یاد می‌شود. این جریان دعوی اصلاح‌گری در دین و عقاید شیعه را داشت؛ اما در این میان، برخی از چهره‌ها، در انتقاد بسیار تندروی کردند؛ به‌حدی که در جریان به ظاهر اصلاح‌طلبانه، به بازگشت از دین و در نهایت به ارتداد رسیدند. عدّه‌ای نیز تنها به ایجاد تغییر در برخی از موارد اشاره داشتند و از روی تقیه یا اعتقاد یا ملاحظات دیگر، از آن حد تجاوز نمی‌کردند.

در دوره‌ی رضاخان، هم‌زمان با اوج‌گیری گرایش به غرب، فعالیت‌های جریان اصلاح دینی و مبارزه با خرافه‌گری نیز به‌شدّت افزایش یافت. در این زمان غرب‌گراها در راستای اهداف خود در این زمینه فعالیت کرده،‌ مبارزه با خرافه را به‌صورت یک ارزش فرهنگی درآوردند و از طریق آنان این مسئله به دین و مظاهر و شعائر مذهبی نیز کشیده شد. در واقع کلمه‌ی «خرافه» یکی از اصطلاحات کلیدی دینی در دوره‌ی رضاخان و پس از آن به شمار می‌آید.

در مجموعه‌ی سال‌هایی که ایران تحت سیطره‌ی دولت پهلوی بود، چندین نفر با گرایش‌های فکری خاص و با تأکید بر اصلاح‌گری در دین و مذهب در صحنه‌ی فکری ایران ظهور کردند. بسیاری از این افراد، روحانیونی بودند که به‌مرور تحت تأثیر فرهنگ تجددخواهی روزگار مشروطه و بعد از آن، خود به جرگه‌ی اصلاح‌طلبان تجدید نظرطلب پیوستند و البته به ظاهر هنوز برای اسلام دل می‌سوزاندند. مطمئناً این افراد در مسائل مختلف با یکدیگر همسان نبودند، اما امکان این که آنان را براساس اصولی خاص در یک مجموعه قرار داد، وجود دارد. در یک نگاه کلی، برای این گروه که نسلی از آنان تا به امروز در همان قالب‌های پیشین و گاه با تأکید بر برخی از وجوه تازه به فعالیت خود ادامه می‌دهند، می‌توان ویژگی‌های زیر را بر شمرد:

1) قرآن‌گرایی و بی‌اعتنایی به حدیث.

نتیجه‌ی این گرایش فکری در موارد بسیاری قابل مشاهده است. برای مثال در مورد نماز جمعه، با تمسک به ظاهر قرآن در سوره‌ی جمعه و بدون توجه به احادیث، به وجوب اقامه‌ی جمعه فتوا می‌دادند یا خمس را جز در غنایم جنگ ثابت نمی‌دانستند و آن‌چه را که در روایات آمده، انکار یا به‌شکلی دیگر توجیه می‌کردند. (فرضاً بر زکات تطبیق می‌دادند.)

2) تأثیر پذیری از نگرش وهابی - سلفی که مقابله با بسیاری از مظاهر مذهبی و اعتقادات امامیه در قالب ادعای اصلاح‌طلبی و مبارزه با خرافات.

تردید جدی در آموزه‌های خاص اعتقادی شیعه هم‌چون آموزه‌ی ولایت به معنای سرپرستی، ولایت تکوینی، علم غیب ائمه، رجعت، شفاعت و نیز انکار زیارت قبور، بزرگداشت موالید ائمه، ساختن حسینیه، مساوی دانستن حرم‌های مطهره با سایر زمین‌ها، تردید در نسبت طهارت به حضرت فاطمه‌ی زهرا، شهادت ثالثه در اذان، سجده بر تربت و ... از جمله مسائلی است که به‌طور معمول متأثر از سنیان سلفی توسط این جریان طرح می‌شود. در سالیان اخیر گروه‌هایی از سنیان سلفی به نقش برخی از اصلاح‌طلبان افراطی در شیعه پی برده، در اندیشه‌ی تقویت آنان هستند تا جامعه‌ی شیعه را بیش‌تر تحت فشار قرار دهند.

3) تأثیر پذیری از سلفیه از یک سو و از نوعی خردورزی حسگرای دوران تجدد از سوی دیگر.

آنان در ادامه‌ی دوران تجدد و مدرنیته دست به پیرایش اعتقادات شیعی با معیارهای خاص دنیای مدرن می‌زنند و این مطالب را از آن زاویه مطرح می‌کنند. برخی از این گرایش‌ها براساس نوعی علم‌محوری و تجربه‌گرایی به انکار برخی آموزه‌های اعتقادی امامیه هم‌چون ولایت تکوینی ائمه و علم غیب می‌پردازند.

4) فاصله گرفتن از مرجعیت رسمی دینی و روحانیت در بُعد فکری و دین‌شناسانهی آن از یک سو و عدم پذیرش رهبری آن از سوی دیگر.

این ویژگی، بیش‌تر افراد تجدید نظر طلب را به مبارزه با روحانیت کشانده است.

مهم‌ترین افراد این جریان عبارتند از: 1) شیخ هادی نجم‌آبادی (۱۲۵۰-۱۳۲۰ق)؛ 2) سید اسدالله میراسلامی خارقانی موسوی معروف به خرقانی (1217- 1315ش)؛ 3) شیخ محمد خالصی‌زاده (1270 - ۱۳۴۲ش) فرزند شیخ محمدمهدی خالصی؛ 4) احمد کسروی (1269 1324ش)؛ 5) علی‌اکبر حکمی‌زاده (1242- 1320ش). 6) محمدحسن (رضاقلی) شریعت سنگلجی (1269- 1322ش)؛ 7) میرزا یوسف شعار (1281 1351ش)؛ 8) حیدرعلی قلمداران (1290 1368ش)؛ 9) سید ابوالفضل برقعی (۱۲۸۷ ۱۳۷۰ش)؛ 10) محمدجواد غروی اصفهانی (1291 1384ش)؛ 11 ) سیدصادق تقوی (ت 1292ش)؛ 12) نعمت‌الله صالحی نجف آبادی (1302 1385ش)؛ 13) مصطفی حسینی طباطبایی (ت 1314 ش).

غالب افراد نام‌برده کتاب‌های متعددی دارند که با ادعای پالایش اعتقادات دینی شیعه از خرافات و غلو به رشته تحریر درآورده‌اند. در نوشته‌های بعدی به پاره‌ای از آن نگاشته‌ها اشاره خواهد شد.

سومین مدرسه‌ی کلام امامیه: سلفیه و سلفی‌گری ایرانی

سومین مدرسه‌ی کلام امامیه: سلفیه و سلفی‌گری ایرانی

سومین کارگاه آموزشی مدرسه‌ی تابستانی کلام امامیه از سوی انجمن کلام اسلامی حوزه‌ی علمیه - دفتر اصفهان از تاریخ 18 الی 20 مرداد 96 در اصفهان برگزار می‌گردد.

با توجه به ظرفیت حوزه‌­ی علمیه اصفهان و تقاضای دانش آموختگان رشته‌های کلام، انجمن کلام اسلامی حوزه‌ی علمیه – دفتر اصفهان اقدام به برگزاری سومین دوره‌ی آموزشی-کارگاهی با عنوان «مدرسه‌ی تابستانی کلام امامیه» با موضوع «سلفیه و سلفی گری ایرانی» نموده است.

این دوره برای شرکت و بهره‌مندی استادان، دانش‌آموختگان و علاقه‌مندان حوزوی و دانشگاهی در مباحث کلامی و الهیات (برادران و خواهران)، به‌مدت سه روز برنامه‌ریزی شده است.

دوره‌ی کارگاهی مدرسه تابستانی کلام امامیه‌ی اصفهان به‌صورت فشرده در دو نوبت صبح و عصر (از ساعت 8 تا 19:30) برگزار خواهد شد و شرکت‌کنندگان با موضوعاتی چون «جریان‌شناسی سلفی‌گری از آغاز تا دوران معاصر»، «مبانی نظری سلفیه از ابن‌تیمیه تا سلفیان معاصر»، «جریان‌شناسی سلفی‌گری ایرانی»، «مبانی نظری سلفی‌گری ایرانی؛ قرآن‌بسندگی در دین، شریعت و فهم قرآن»، «شاخصه‌های فکری سلفی‌گری ایرانی»، «آثار و نتایج عملی اندیشه‌ی سلفی‌گری ایرانی»، «آسیب‌شناسی رویکردهای حدیث‌پژوهی جریان سلفی‌گری ایرانی با تأکید بر مؤلفه‌ی غلو»، «بازخوانی احادیث «کونوا النمرقه الوسطی» در پرتو متون اصیل دینی» و... آشنا خواهند شد. ارائه‌ی این مباحث توسط اساتید محترم حجج اسلام آقایان دکتر محمدتقی سبحانی، محمد مسجدجامعی، سید مهدی علیزاده موسوی، سید علی‌رضا حسینی، سید حسن هاشمی و.... خواهد بود.

علاقه مندان می‌توانند از روز  9 تا  13 مرداد 96 با مراجعه به این لینک و تکمیل آنلاین فرم یا با دریافت و تکمیل فرم ثبت نام در دوره و ارسال آن به پست الکترونیکی info@ekalam.ir اقدام به ثبت‌نام نمایند.

 برای دریافت اطلاعات بیش‌تر، می‌توانید از ساعت 8 الی 14 با شماره تلفن  ۰۹۱۶۲۰۰۵۲۶۲ تماس حاصل کرده یا به کانال کلام امامیه مراجعه نمایید.

تذکرات:

  • سومین مدرسه‌ی تابستانی کلام امامیه در شهر اصفهان برگزار می‌شود.
  • محل دقیق برگزاری و برنامه‌ی تفصیلی نشست­‌ها و کارگاه‌­ها متعاقباً اعلام می‌شود.
  • ظرفیت دوره محدود بوده و اولویت با اساتید  کلام حوزه و دانش آموختگان کلام و فلسفه می‌باشد.
  • بعد از ارزیابی اطلاعات دریافتی نفرات نهایی دوره مشخص خواهد شد و از طریق ارسال پیامک اطلاع رسانی می‌گردد. هزینه ثبت‌نام بعد از اعلام پذیرفته شدگان نهایی دریافت می گردد.
  • حضور خواهران و نیز اساتید و دانش‌آموختگان سایر استان‌ها در این دوره بلامانع است.
  • ظرفیت خوابگاهی برای دانش‌پژوهان سایر شهرها محدود است.
  • در پایان به شرکت‌کنندگان، گواهی پایان‌دوره از سوی انجمن کلام اسلامی حوزه علمیه اعطا می‌شود.

جایگاه اخبار و قیاس در استنباطات کلامی

جایگاه اخبار و قیاس در استنباطات کلامی


نشست علمی با موضوع جایگاه اخبار در قیاس
سخنران: دکتر رضا برنجکار

مدرسه کلام امامیه اصفهان - تابستان 1394

حجم: 28.3 مگابایت
میزگرد ترمینولوژی معاد جسمانی

میزگرد ترمینولوژی معاد جسمانی


میزگرد علمی دکتر طالقانی و دکتر سبحانی پیرامون معاد جسمانی

مدرسه کلام امامیه اصفهان - تابستان 1394

حجم: 25.6 مگابایت

ترمینولوژی معاد جسمانی

ترمینولوژی معاد جسمانی


نشست علمی با موضوع ترمینولوژی معاد جسمانی
سخنران: دکتر سید علی طالقانی

مدرسه کلام امامیه اصفهان - تابستان 1394

دریافت صوت
حجم: 27.4 مگابایت

رابطه‌ی اراده‌ی خدا و انسان

رابطه‌ی اراده‌ی خدا و انسان

نشست علمی با موضوع رابطه‌ی اراده‌ی خدا و انسان
سخنران: دکتر سید حسن طالقانی

مدرسه کلام امامیه اصفهان - تابستان 1394

حجم: 37.4 مگابایت
ماهیت اراده و مراتب فعل الهی

ماهیت اراده و مراتب فعل الهی

نشست علمی با موضوع ماهیت اراده و مراتب فعل الهی
سخنران: دکتر رضا برنجکار

مدرسه کلام امامیه اصفهان - تابستان 1394

حجم: 31.6 مگابایت
جستارهایی در مدرسه‌ی کلامی کوفه

جستارهایی در مدرسه‌ی کلامی کوفه

نام کتاب: جستارهایی در مدرسه‌ی کلامی کوفه

نویسنده: جمعی از نویسندگان (مجموعه مقالات)

زیر نظر: محمدتقی سبحانی

گردآورنده: اکبر اقوام کرباسی

ناشر: مؤسسه علمی فرهنگی دارالحدیث

دریافت فهرست
حجم: 5.67 مگابایت


توسعه و تکامل فلسفه (3)؛ ارزش‌های اخلاقی از دیدگاه فیلسوفان مسلمان

توسعه و تکامل فلسفه (3)؛ ارزش‌های اخلاقی از دیدگاه فیلسوفان مسلمان

عضو پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی با بیان اینکه یکی از مبانی اساسی اخلاق، ارزش‌های اخلاقی است و مکاتب مختلف فکری همواره در تلاش بوده‌اند که نظریه ارزش اخلاقی خویش را تبیین کنند، گفت: به یقین می‌توان گفت که نظریه اخلاقی ارزش در کنار جهان شناسی، انسانی شناسی و فرجام شناسی، یکی از مهم‌ترین پرسش‌های مشترک بشر در طول تاریخ بوده است.

حجم: 35.4 مگابایت
دریافت متن
حجم: 516 کیلوبایت
توسعه و تکامل فلسفه (2)؛ چالش‌های فراروی فلسفه (انسان، اخلاق و جامعه)

توسعه و تکامل فلسفه (2)؛ چالش‌های فراروی فلسفه (انسان، اخلاق و جامعه)

عضو پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی با بیان اینکه وجود فلسفه به‌عنوان یک دستگاه عقلانی ضرورت دارد، گفت: امروزه مسائل چالشی و بنیادینی مطرح است که برای پاسخگویی به آن‌ها نیاز به بازسازی و ترمیم دستگاه فلسفی داریم. 

حجم: 44.2 مگابایت

حجم: 399 کیلوبایت
توسعه و تکامل فلسفه (1)؛ افق‌ها و راهکارها

توسعه و تکامل فلسفه (1)؛ افق‌ها و راهکارها

نشست علمی «توسعه و تکامل فلسفه؛ افق‌ها و راهکارها» باحضور حجت الاسلام و المسلمین دکتر محمد تقی سبحانی برگزار شد.

حجم: 30.8 مگابایت

حجم: 424 کیلوبایت
کلام کاربردی؛ ضرورت و قلمرو

کلام کاربردی؛ ضرورت و قلمرو

به گزارش روابط عمومی انجمن کلام اسلامی حوزه، نشست علمی کلام کاربردی، ضرورت و قلمرو از سوی انجمن علمی کلام حوزه با سخنرانی حجت الاسلام دکتر محمدتقی سبحانی و حجت الاسلام دکتر مسلم محمدی با حضور اندیشمندان حوزوی و اساتید کلام حوزه و دانشگاه عصر روز دوشنبه 1 خرداد  در سالن همایش انجمن‌های علمی حوزه برگزار شد.

حجم: 33.4 مگابایت